| تبليغات | X |
|
لحظه اي كه خسته ام لحظه اي كه روي دسته هاي نرم صندلي يا به پايه هاي سخت ميز تكيه مي دهم مثل ميهمان سرزده پابه راه وبي قرار رفتنم فكرمي كنم ميزبان من اجتماع كور موريانه هاست موريانه هاي ريز موريانه هاي بي تميز ميزهاي كوچك وبزرگ را چشم بسته انتخاب مي كنند آه! موريانه هاي ميزبان! ذهن ميزهاي ما جاي تخم ريزي شماست! * ق.امين پور*
خوارها خوار نيستند شاخه هاي خشك چوبه هاي دار نيستند ميوه هاي كال كرم خورده نيز روي دوش شاخه بارنيستند پيش ازآنكه برگهاي زردرا زيرپاي خويش سرزنش كني خش خشي به گوش مي رسد: برگهاي بي گناه بازبان ساده اعتراف مي كنند خشكي درخت ازكدام ريشه آب مي خورد! * ق.امين پور*
سلام خوفییییییییییییییییییییییییین ببخشید چندوقت نبودم ولی باز برگشتم تابا دست پر به همه تون سربزنم. فقط دعا کنید امتحانات و همه همه همه شو پاس کنم
با توام اي لنگر تسكين! اي تكانهاي دل! اي آرامش ساحل! با توام اي نور! اي منشور! اي تمام طيفهاي آفتابي! اي كبود ارغواني! اي بنفشابي! با توام اي شور،اي دلشوره شيرين! با توام اي شادي غمگين! با توام اي غم! غم مبهم! اي نمي دانم! هرچه هستي باش! اما كاش... نه،جزاينم آرزو نيست: هرچه هستي باش! اما باش! *ق.امين پور*
ديشب دوباره گوياخودم را خواب ديدم: در آسمان پر مي كشيدم ولابه لاي ابرها پروازمي كردم وصبح چون از جا پريدم در رختخوابم يك مشت پر،گرم وپراكنده پايين بالش دررختخواب من نفس مي زد آنگاه باخميازه اي نا باورانه برشانه هاي خسته ام دستي كشيدم بر شانه هايم انگار جاي خالي چيزي... چيزي شبيه بال احساس مي كردم! *ق.امين پور*
شعاع درد مراضرب در عذاب كنيد مگرمساحت رنج مرا حساب كنيد محيط تنگ دلم را شكسته رسم كنيد خطوط منحني خنده راخراب كنيد طنين نام مرا موريانه خواهد خورد مرا به نام دگر غير ازاين خطاب كنيد دگر به منطق منسوخ مرگ مي خندم مگربه شيوه ديگرمرا مجاب كنيد درانجماد سكون،پيش ازآنكه سنگ شوم مرا به هرم نفسهاي عشق آب كنيد مگر سماجت پولادي سكوت مرا درون كوره فريادخود مذاب كنيد بلاغت غم من انتشار خواهد يافت اگركه متن سكوت مرا كتاب كنيد * قيصر امين پور*
رفتار من عادي ست اما نمي دانم چرا اين روزها ازدوستان وآشنايان هركس مرا مي بيند ازدورمي گويد: اين روزها انگار حال وهواي ديگري دارد! اما من مثل هرروزم با آن نشاني هاي ساده وباهمان امضا،همان نام وباهمان رفتارمعمولي مثل هميشه ساكت وآرام اين روزهاتنها حس مي كنم گاهي كمي گنگم گاهي كمي گيجم حس مي كنم ازروزهاي پيش قدري بيشتر اين روزهارادوست دارم گاهي ازتوچه پنهان باسنگهاآواز مي خوانم وقدربعضي لحظه هاراخوب مي دانم اين روزهاگاهي ازروزوماه وسال،ازتقويم ازروزنامه بي خبرهستم حس مي كنم گاهي كمي كمتر گاهي شديدا بيشترهستم حتي اگرمي شدبگويم اين روزهاگاهي خداراهم يك جورديگرمي پرستم ازجمله ديشب هم ديگرترازشبهاي بي رحمانه ديگربود: من كاملا تعطيل بودم اول نشستم خوب جورابهايم را اتوكردم تنها-حدودهفت فرسخ- دراتاقم راه رفتم باكفشهايم گقتگو كردم وبعداز آن هم رفتم تمام نامه ها را زيرورو كردم وسطرسطرنامه هارا دنبال آن افسانه موهوم دنبال آن مجهول گشتم چيزي نديدم تنهايكي ازنامه هايم بوي غريب ومبهمي مي داد انگار ازلابه لاي كاغذتاخورده نامه بوي تمام ياس هاي آسماني احساس مي شد ديشب دوباره بي تاب دربين درختان تاب خوردم ازنردبان ابرها تاآسمان رفتم درآسمان گشتم وجيبهايم را ازپاره هاي ابر پركردم جاي شماخالي! يك لقمه ازحجم سفيدابرهاي ترد يك پاره ازمهتاب خوردم اين روزها ديگر ... گاهي نگاهم درتمام روز باعابران ناشناس شهر احساس گنگ آشنايي مي كند گاهي دل بي دست وپاوسربه زيرم را آهنگ يك موسيقي غمگين هوايي مي كند اما غيرازهمين حس ها كه گفتم وغيرازاين رفتار معمولي وغيرازاين حال وهواي ساده وعادي حال وهواي ديگري در دل ندارم رفتار من عادي است. *قيصر امين پور*
اي مرغ آفتاب زنداني ديار شب جاوداني ام يك روز از دريچه زندان من بتاب...! مي خواستم به دامن اين دشت،چون درخت - بي وحشت ازتبر – دردامن نسيم سحرغنچه واكنم. بادستهاي برشده تا آسمان پاك، خورشيدوخاك وآب وهوارا دعاكنم. گنجشكها به شانه من نغمه سردهند سرسبزو استوار،گل افشان وسربلند اين دشت خشك غم زده رابا صفا كنم. اي مرغ آفتاب، ازصدهزار غنچه يكي نيز وانشد! دست نسيم باتن من آشنا نشد. گنجشكها دگرنگذشتندازاين ديار... آن برگهاي رنگين،پژمرده درغبار وين دشت خشك غمگين،افسرده بي بهار... اي مرغ آفتاب! باخودمرا ببربه دياري كه همچوباد آزادو شاد،پاي به هرجاتوان نهاد! گنجشك پرشكسته باغ محبتم تاكي دراين بيابان سر زيرپرنهم؟ باخودمراببر به چمنزارهاي دور شايد به يك درخت رسم، نغمه سر دهم...! من بيقرار وتشنه پروازم تاخود كجا رسم به هم آوازم...! اما...بگو كجاست؟ آنجاكه،زير بال تو- درعالم وجود – يك دم به كام دل بالي توان گشود اشكي توان فشاند شعري توان سرود. *فريدون م *
سلام سال نوی همه مبارک دیدم همه تو این ایام تبریک می گن و دیدو بازدید میرن و ماچ وبوسه تحویل هم می دن ... ولی کسی به فکر دل تنها مونده ما آدمکا نیست واسه همین بااجازه این عکس و تواین پستم قراردادم تا یه کم حالم بهتربشه
به پيش روي من،تاچشم ياري ميكند،درياست. چراغ ساحل آسودگي هادرافق پيداست. دراين ساحل كه من افتاده ام خاموش غمم دريا،دلم تنهاست، وجودم بسته درزنجيرخونين تعلق هاست! خروش موج بامن مي كندنجوا: -كه هركس دل به دريا زد رهايي يافت، كه هركس دل به دريازد رهايي يافت،... مرا آن دل كه بردريا زنم نيست زپا اين بندخونين بركنم نيست اميدآنجاكه جان خسته ام را به آن ناديده ساحل افكنم نيست. *فريدون مشيري*
اينك بدون تو روياي بودنم بربادرفته است. اينك بدون تو اين كودك حضور اينجاميان كوچه هاي زمان وروز گويي بدون تو ازدست رفته است. اينجاكنارمن تلي ز ياد تو، درزورق وجودمن درال انجمادو فراموشي مانده است! اينجابدون تو ازهرشكاف و روزن اميد تنها... اينك بدون تو هرجاكه بنگرم اينك به جاي تو خاموشي مانده است!! اينم يكي ديگه ازسروده هاي خودمه بااينكه خيلي پيش پاافتاده است ولي دوست دارم نظرتون و درموردش بدونم. مخصوصا اگه كسي تواين زمينه دستي به قلم داره وبتونه كمكم كنه ممنون مي شم. درضمن ممكنه ديگه نتونم ازدست نوشته هاي خودم آپ كنم. خواهشا ازدست نوشته های خودم کپی برداری نشود
|
About
این منم خسته دراین کلبه تنگ
Home
|
