بودند.

  ذکاوت گفت: بياييد بازی کنيم, مثل قايم باشک!

  ديوانگی گفت: آره قبوله, من چشم می زارم!

  چون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد همه قبول کردند. ديوانگی چشمهايش را بست 

  نظافت, خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

  خيانت, داخل انبوهی از زباله ها شد.

  اصالت, به ميان ابرها رفت و

  هوس, به مرکز زمين به راه افتاد.

  دروغ, که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت! به اعماق دريا رفت.

  طمع, داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.

  حسادت, هم رفت داخل يک چاه عميق.

  آرام آرام همه قايم شده بودند و ديوانگی همچنان می شمرد: هفتادوسه ... هفتادوچهار ...!

  اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود! تعجبی هم ندارد قايم کردن عشق خيلی 

  سخت است, ديوانگی داشت به عدد صد نزديک می شد

   عشق, رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست.

  ديوانگی, فرياد زد دارم می يام ... دارم می يام...

  همان اول کار تنبلی را ديد, تنبلی اصلاً تلاش نکرده بود تا قايم شود! بعد هم نظافت را يافت و 

  خلاصه نوبت به ديگران رسيد, اما از عشق خبری نبود. ديوانگی ديگر خسته شده بود که 

  حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت: عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است.

  ديوانگی, با هيجان زيادی يک شاخه گل از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو

  صدای ناله ای بلند شد!!!

  عشق, از داخل شاخه ها بيرون آمد, دستهايش جلوی صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش

   خون می ريخت, شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود. ديوانگی که خيلی ترسيده

  بود, با شرمندگی گفت: حالا من چکار کنم؟ چگونه می تونم جبران کنم؟

  عشق, جواب داد: مهم نيست دوست من, تو ديگه نمی تونی کاری بکنی, فقط ازت خواهش می کنم

   از اين به بعد يار من باش. همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم و از همان روز تا هميشه

  عشق و ديوانگی همراه يکديگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند

این مطلب وازیه وب دیگه دودر کردم آخه خیلی قشنگه!

نظرتوچیه؟؟؟؟؟