## سکوتی بلند تر از فر یاد ##

مترسک

abritarinnegah — Tue, 28 Apr 2009 16:19:40 GMT

یک باربه مترسکی گفتم«لابدازایستادن دراین دشت خلوت خسته شده ای»گفت«لذت ترساندن عمیق ،من وپایدار است،من ازآن خسته نمی شوم»

دمی اندیشیدم وگفتم:«درست است؛چونکه من هم مزه این لذت راچشیده ام.»

گفت:«فقط کسانی که تنشان ازکاه پرشده باشداین لذت را می شناسند»

آنگاه من ازپیش اورفتم،وندانستم که منظورش ستایش ازمن بودیاخوارکردن من.

یک سال گذشت ودراین مدت مترسک فیلسوف شد.

هنگامیکه باز ازکناراو می گذشتم دیدم دوکلاغ دارندزیرکلاهش لانه می سازند.

*جبران*

سال نو پیشاپیش مبارک

abritarinnegah — Mon, 16 Mar 2009 06:17:22 GMT

چهره

abritarinnegah — Wed, 04 Mar 2009 06:54:36 GMT

من چهره ای دیده ام که هزار روداشت،وچهره ای

که یک رو بیشتر نداشت،گویی درقالبی ریخته باشند.

من چهره ای دیده ام که از ورای تابش رویَش؛زشتی

زیرش راشناختم.وچهره ای که باید تابش رویَش را

برمی داشتم تا زیبایی زیرش رادریابم.

من چهره پیری دیده ام پوشیده از خط هیچ،وچهره

صافی که همه چیز برآن حک شده بود.

من چهره رامی شناسم،زیراکه از ورای پارچه ای

که چشمان خودم می بافد می بینم وبه حقیقتِ زیرش

می رسم.

*جبران خلیل جبران*

سقاخانه

abritarinnegah — Sun, 15 Feb 2009 06:45:56 GMT

_{آخرین عابر این کوچه منم}

_{سایه ام له شده زیر پایم}

_{دیده ام مات به تاریکی راه}

_{پنجه برپنجره ات می سایم!}

_{چشمهای حلبی باز امشب}

_{نگه خویش به من دوخته اند}

_{شمعها،گرچه دمی می خندند}

_{عاقبت گریه کنان سوخته اند}

_{آه!...این جام مسین ازچه سبب،}

_{روی سکوی بدین سان گیراست؟}

_{هوس میکده اش بود مگر،}

_{که به چنگال تودر زنجیر است؟}

_{قفل برجفت تو...سقاخانه،}

_{مادرم،بست چرا؟راست بگو}

_{تا که شب زود روم در خانه}

_{نکنم مست؟چرا؟راست بگو}

_{کهنه،کی زدگره بر محجر تو؟}

_{اختر،آن دختر مشکین گیسو؟}

_{چادرآبی خال خالی داشت؟}

_{رخت می شست همیشه لب جو؟}

_{بخت اوبازشد آخر یا نه؟}

_{پسر مشدی حسن اورا برد؟}

_{جادوی صغرا بگم کاری کرد؟}

_{یا گره بر گره دیگر خورد؟}

_{گردن شیرتو سقاخانه}

_{مادری بست نظر قربانی}

_{چشم زخمی نخورد کودک او}

_{بعدازآن آه...!خودت می دانی}

_{وای این لاله گردآلوده،}

_{یادگار دل خاموشی نیست}

_{وای این آیینه دود زده،}

_{عاقبت چهره نمای رخ کیست؟}

_{آخرین عابر این کوچه منم}

_{سایه ام له شده زیر پایم}

_{قصه بس!گرچه سخن بسیاراست}

_{تا شب بعد سراغت آیم.}

_{*نصرت رحمانی*}

سرنوشت

abritarinnegah — Mon, 02 Feb 2009 06:32:18 GMT

راستی به نظرشما زندگی مادست سرنوشته؟

منزل خدا

abritarinnegah — Thu, 15 Jan 2009 18:42:12 GMT

منزل خدا!!

الو سلام منزل خداست؟

اين منم مزاحمي که آشناست.

هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است

ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست.

شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است

به ما که مي رسد، حساب بنده هايتان جداست؟

الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد.

خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟

چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند ترصداي من چطور؟

خوب و صاف و واضح و رساست؟

اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم،

شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست.

دل مرا بخوان به سوي خود تا که سبک شوم

پناهگاه اين دل شکسته خانه ي شماست.

الو، مرا ببخش، باز هم مزاحمت شدم

دوباره زنگ مي زنم،

دوباره... تا خدا خداست

دوباره ... تا خدا خداست

سایه

abritarinnegah — Tue, 30 Dec 2008 05:28:18 GMT

دلم عجیب گرفته است !

وهیچ چیز......

یادتون باشه اگه این شبها رفتین توعزای آقام حسین این دوست غریبه تون هم

کناراشک چشماتون یه کم واسش دعا کنید!!!!

باغ آیینه

abritarinnegah — Sat, 08 Nov 2008 04:52:55 GMT

چراغی به دستم، چراغی در برابرم:
من به جنگ سیاهی می روم.

گهواره های خستگی
از کشکش رفت و آمدها
باز ایستاده اند،
و خورشیدی از اعماق
کهکشان های خکستر شده را
روشن می کند.
***
فریادهای عاصی آذرخش -
هنگامی که تگرگ
در بطن بی قرار ابر
نطفه می بندد.
و درد خاموش وار تک -
هنگامی که غوره خرد
در انتهای شاخسار طولانی پیچ پیچ جوانه می زند.
فریاد من همه گریز از درد بود
چرا که من، در وحشت انگیز ترین شبها، آفتاب را به دعائی
نومیدوار طلب می کرده ام.
***
تو از خورشید ها آمده ای، از سپیده دم ها آمده ای
تو از اینه ها و ابریشم ها آمده ای.
***
در خلئی که نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد ترا به دعائی نومیدوار طلب کرده بودم.
جریانی جدی
در فاصله دو مرگ
در تهی میان دو تنهائی -
[ نگاه و اعتماد تو، بدینگونه است!]
***
شادی تو بی رحم است و بزرگوار،
نفست در دست های خالی من ترانه و سبزی است

من برمی خیزم!

چراغی در دست
چراغی در دلم.
زنگار روحم را صیقل می زنم
اینه ئی برابر اینه ات می گذارم
تا از تو
ابدیتی بسازم.

*شاملو*

برسنگفرش

abritarinnegah — Mon, 03 Nov 2008 06:53:31 GMT

یاران ناشناخته ام
چون اختران سوخته
چندان به خک تیره فرو ریختند سرد
که گفتی
دیگر، زمین، همیشه، شبی بی ستاره ماند.
***
آنگاه، من، که بودم
جغد سکوت لانه تاریک درد خویش،
چنگ زهم گسیخته زه را
یک سو نهادم
فانوس بر گرفته به معبر در آمدم
گشتم میان کوچه مردم
این بانگ بالبم شررافشان:

(( - آهای !
از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید!
خون را به سنگفرش ببینید! ...
این خون صبحگاه است گوئی به سنگفرش
کاینگونه می تپد دل خورشید
در قطره های آن ...))
***
بادی شتابنک گذر کرد
بر خفتگان خک،
افکند آشیانه متروک زاغ را
از شاخه برهنه انجیر پیر باغ ...

(( - خورشید زنده است !
در این شب سیا [که سیاهی روسیا
تا قندرون کینه بخاید
از پای تا به سر همه جانش شده دهن،
آهنگ پر صلابت تپش قلب خورشید را
من
روشن تر،
پر خشم تر،
پر ضربه تر شنیده ام از پیش...

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید!

از پشت شیشه ها
به خیابان نظر کنید !

از پشت شیشه ها به خیابان
نظر کنید ! ... ))

از پشت شیشه ها ...
***
نو برگ های خورشید
بر پیچک کنار در باغ کهنه رست .
فانوس های شوخ ستاره
آویخت بر رواق گذرگاه آفتاب ...
***
من بازگشتم از راه،
جانم همه امید
قلبم همه تپش .

چنگ ز هم گسیخته زه را
ره بستم
پای دریچه،
بنشستم
و زنغمه ئی
که خوانده ای پر شور
جام لبان سرد شهیدان کوچه را
با نوشخند فتح
شکستم :

(( - آهای !
این خون صبحگاه است گوئی به سنگفرش
کاینگونه می تپد دل خورشید
در قطره های آن ...

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید

خون را به سنگفرش ببینید !

خون را به سنگفرش
بینید !

خون را
به سنگفرش ...))

*شاملو*

گفتی که بادمرده است

abritarinnegah — Mon, 27 Oct 2008 05:01:57 GMT

گفتی که:
« باد، مرده ست!
از جای بر نکنده یکی سقف راز پوش
بر آسیاب ِ خون،
نشکسته در به قلعه بیداد،
بر خک نفکنیده یکی کاخ
باژگون.
مرده ست باد!»
گفتی:
« بر تیزه های کوه
با پیکرش،فروشنده در خون،
افسرده است باد!»

تو بارها و بارها
با زندگیت
شرمساری
از مردگان کشیده ای.
این را،من
همچون تبی
ـ درست
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند
احساس کرده ام.)

وقتی که بی امید وپریشان
گفتی:
«مرده ست باد!
بر تیزه های کوه
با پیکر کشیده به خونش
افسرده است باد!» ـ
آنان که سهم شان را از باد
با دوستا قبان معاوضه کردند
در دخمه های تسمه و زرد آب،
گفتند در جواب تو، با کبر دردشان:
« ـ زنده ست باد!
تا زنده است باد!
توفان آخرین را
در کار گاه ِ فکرت ِ رعد اندیش
ترسیم می کند،
کبر کثیف ِ کوه ِ غلط را
بر خک افکنیدن
تعلیم می کند !»

(آنان
ایمانشان
ملاطی
از خون و پاره سنگ و عقاب است.)
***
گفتند:
«- باد زنده است،
بیدار ِ کار ِ خویش
هشیار ِ کار ِ خویش!»
گفتی:
«- نه ! مرده
باد!
زخمی عظیم مهلک
از کوه خورده
باد!»

تو بارها و بارها
با زندگیت شر مساری
از مردگان کشیده ای،
این را من
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند
احساس کرده ام

*شاملو*